BIURO TŁUMACZEŃ  
KOREKTA TEKSTU TŁUMACZENIA

Korekta tłumaczenia sprowadza się do usuwania błędów i usterek powstałych podczas pisania. Korektor nie tylko sprawdza  poprawność: tekstu, tabel, obliczeń, wzorów, przypisów, ale zwraca też uwagę na formę graficzną tłumaczenia. Korekta eliminuje błędy, te poważne oraz te z pozoru błahe, ujednolica styl pisania, wyłapuje nieścisłości, błędy rzeczowe i nadaje tekstowi świeżość, dzięki spojrzeniu osoby trzeciej.

Zauważone błędy i usterki poprawia się kolorowym długopisem, tak aby odróżniały się od reszty tekstu.
Do korekty powinny być zastosowane tzw. znaki korektorskie. Znaki te umieszczane są w tekście, a przy ich powtórzeniu na marginesie umieszczana jest wersja poprawna.
Znaki korektorskie są umownymi i ujednoliconymi w całym kraju (zgodnie z normą PN-72/P-55036.) znakami stosowanymi w korekcie składu. Najczęściej używane znaki korektorskie zostały umieszczone w tabeli poniżej.
 
Znak Znaczenie Sposób stosowania
 
Zamiana lub wstawienie znaku Znakiem przekreśla się błędną literę. Na marginesie po prawej stronie znaku wpisuje się ten sam znak oraz litery, które należy wstawić w miejsce wskazane znakiem.
Zamiana kilku kolejnych liter lub całych wyrazów Znakiem przekreśla się błędne litery, a na marginesie powtarza znak z prawidłowymi literami.
Wymiana tekstu w kilku wierszach Znakiem zakreśla się błędny test, a na marginesie podaje się tekst właściwy.
Usunięcie zbędnej litery Znak stawia się z prawej strony usuwanej litery.
Wstawienie jednego lub kilku wyrazów Znak stawia się między dwoma wyrazami, a z prawej strony powtórzonego na marginesie znaku wpisuje się wyraz, który należy wstawić. W przypadku większego fragmentu tekstu można stosować odsyłacze.
Wstawienie tabeli Znak wpisuje się w miejscu, w którym należy wstawić tabelę i podaje do niej odsyłacz.
Wstawienie równania Znak wpisuje się w miejscu, w którym należy wstawić równanie i podaje do niego odsyłacz.
Zamiana miejscami sąsiadujących ze sobą liter lub wyrazów  
1 2 4 3 Zamiana miejscami wyrazów nie sąsiadujących ze sobą Nad wyrazami stawia się cyfry w porządku, w jakim powinny być przestawione wyrazy. Na marginesie podaje się cyfry w prawidłowej kolejności.
Przeniesienie wyrazu z jednego wiersza do innego  
Przesunięcie tekstu do oznaczonego miejsca Miejsce docelowe wskazuje obrzeże klamer lub koniec grota strzałki.
Zwiększenie odstępu między wyrazami lub znakami Znak wstawia się w miejscu odstępu.
Zmniejszenie odstępu między wyrazami lub znakami Znak wstawia się w miejscu odstępu.
Usunięcie istniejącego odstępu między wyrazami lub znakami Znak wstawia się w miejscu odstępu.
Wstawienie odstępu między wyrazami lub znakami Znak wstawia się w miejscu odstępu.
Zwiększenie odstępu między wierszami Znak wstawia się w miejscu odstępu.
Zmniejszenie odstępu między wierszami Znak wstawia się w miejscu odstępu.
Wstawienie wcięcia akapitowego Znak wstawia się w miejscu, w którym powinno znaleĄć się wcięcie i powtarza na marginesie.
Usunięcie podziału na akapity. Linia łączy koniec jednego wiersza z początkiem następnego.
Wyjustowanie tekstu do środka Wstawia się na początku i na końcu justowanego wiersza.
Zmiana kroju lub stopnia czcionki. Znak obejmuje fragment tekstu przeznaczony do poprawienia.
linia falista Zamiana czcionki na kursywę Znak podkreśla poprawiany fragment.
linia ciągła Zamiana czcionki na pogrubioną Znak podkreśla poprawiany fragment.
dwie kreseczki nad lub pod literą Zamiana znaku na wielką (nad znakiem) lub małą (pod znakiem) literę Znak stawia się nad (pod) poprawianą litertą i powtarza na marginesie.
Niejasny fragment tekstu  
Unieważnienie korekty Znak korekty przekreśla się na marginesie, a pod znakiem w tekście stawia się kropki.
 
Oto przykłady znaków korektorskich zastosowanych w tekście tłumaczenia
 

 
Poniżej zamieszczamy krótki  wykaz źródeł poprawnościowych wykorzystywanych przy korekcie tekstu.
 

  • Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, pod red. K. Polańskiego, Wrocław 1999;

  • Encyklopedia języka polskiego, pod red. S. Urbańczyka i M. Kucały, Wrocław 1999;

  • Nowy słownik ortograficzny PWN, pod red. E. Polańskiego, Warszawa 1999;

  • Nowy słownik poprawnej polszczyzny, pod red. A. Markowskiego, Warszawa 1999;

  • Słownik form koniugacyjnych czasowników polskich, pod red. S. Mędaka, Kraków 1997;

  • Słownik frazeologiczny języka polskiego, pod red. S. Skorupki, Warszawa 1999;

  • Słownik interpunkcyjny języka polskiego, pod red. J. Podrackiego, Warszawa 1998;

  • Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1988;

  • Słownik języka polskiego, pod red. W. Doroszewskiego, Warszawa 1963;

  • Słownik nazw własnych, pod red. J. Grzenia, Warszawa 1998;

  • Słownik poprawnej polszczyzny, pod red. W. Doroszewskiego oraz H. Kurkowskiej, Warszawa 1995;

  • Słownik skrótów i skrótowców, pod red. J. Podrackiego, Warszawa 1999;

  • Słownik syntaktyczno-generatywny czasowników polskich, pod red. K. Polańskiego, Wrocław 1984;

  • Słownik wyrazów bliskoznacznych, pod red. S. Skorupki, Warszawa 1988;

  • Słownik wyrazów obcych, praca zbiorowa, Warszawa 1991;

  • Wielki słownik ortograficzno-fleksyjny, pod red. J. Podrackiego, Warszawa 2001;

  • Wielki słownik ortograficzny języka polskiego, pod red. A. Markowskiego, Warszawa 1999

 
 

 
GŁÓWNA   FIRMA   OFERTA   CENNIK   ZLECENIA   PRACA   KLIENT   KONTAKT   TŁUMACZ   MAPA STRONY   PLIKI    POMOC
 

Copyright © 2008 BIT. All  rights  reserved

Biuro Tłumaczeń BIT - tłumaczenia zwykłe, specjalistyczne, techniczne. Tłumaczenie tekstów. Tłumaczenia przysięgłe, pisemne. Tłumacz